Zorgen, het zit in ons. We zijn amper de luier ontgroeid en bekommerd om onze klasgenootjes. Als tiener verwennen we onze vrienden en is er altijd wel een opa of een oma die we mateloos koesteren. En eenmaal we vader of moeder worden, tekenen we een zorgcontract van onbepaalde duur. Het zorgen voelt heerlijk en … Lees verder
Een uitgever hoort altijd met twee woorden te spreken. Impulsief enthousiasme om een boek te maken, is een slechte raadgever. Voor het Bibliodroomblauwe wolkje op een cover gedrukt wordt, moet een antwoord gevonden worden op veel vragen. Toen Rik Remmery me belde om een boek over besnijdenissen uit te geven, werd ik stil. Zolang alles … Lees verder
De lange weg snijdt de hemelsbrede velden middendoor. Ik volg schrijfster Maaike Monkerhey na een overleg over haar nieuwe boek Bellenhof, een familieroman in het decor van de hoppepluk. In het naar huis rijden wil ze een ommetje maken langs de plaats waar het verhaal zich afspeelt. Zomaar midden op de straat stopt ze. Dat … Lees verder
Veel Vlaamse dorpen takelen in snel tempo af. Nog voor er een onverbiddelijke bouwstop komt, vloeien beton en asfalt haastig ineen tot nieuwe verkavelingen en industriezones. Sommige beleidsmakers zijn ervan overtuigd dat welvaart zich etaleert in steen. In werkelijkheid is dit de executie van de laatste restjes plattelandscultuur. Stad noch dorp, dorp noch stad. Stedebouwkundige … Lees verder
Geluk. Maar al te vaak klinkt het als iets wat zomaar uit de lucht komt vallen. Eerder occasioneel dan residentieel. Al is er ook het geluk dat niet bij toeval op je afkomt: de maakbare variant. Niet de chance, maar de bonheur. Notoire denkers zijn het er steeds meer over eens dat het onze plicht … Lees verder
Anderhalf jaar geleden debuteerde Miguel met de novelle De klap. Nauwelijks een paar maand later ontboezemt hij op het terras van een vermuft baancafé zijn idee voor een roman geïnspireerd op het opmerkelijke verhaal van zijn grootvader. Op de vraag of ik opnieuw zijn uitgever wil zijn, volgt een onvoorwaardelijke en volmondige ‘ja!’. Ook al … Lees verder
Recent grasduinde ik in de impressies die ik noteerde na mijn eerste lezing van het manuscript in oktober 2016. Die bulken van superlatieven en sluiten af met de prangende mededeling: ‘hier niks mee doen is schuldig verzuim naar de kunst- en literatuurliefhebber’. De voorzichtigheid waarmee Wim het over zijn schrijven had, liet vermoeden dat het … Lees verder
U las of hoorde het ongetwijfeld ook, het staat hoog op de politieke agenda en is niet uit de media te bannen: het Vlaamse platteland loopt vol beton en asfalt, tot meerdere eer en glorie van verkavelingen en industriezones. Indliks triestig. Schaamlapjes van een vermeende welvaart. Het authentieke warme karakter van het echte dorp is … Lees verder
