Zwevezele dankt zijn eeuwige roem aan een passage in de tekst van Je veux de l’amour van Raymond van het Groenewoud. Voor het overige baadt het dorp in een authentieke anonimiteit. Net daar, in het landelijke gehucht ’t Veld, ontspruit de Tussen moeten en mogen, de knappe debuutroman van Tine Claeys. Die speelt zich precies honderd jaar geleden af. De revolutionaire jaren 20 waren bijzonder: na een woelige wereldoorlog en heropbouw leek het of de wereld terug op adem kwam. Vrijheid werd het leidmotief en het ging er best allemaal wat frivoler aan toe. Wereldwijde opluchting. Champagne vloeide rijkelijk, jazz speelde uptempo en de radio deed zijn intrede. Operettes en revues etaleerden grandeur en kenden hoogdagen. Er was glamour en glitter op overschot.
Alice verlaat de week voor haar huwelijk het Zwevezeelse platteland. Haar honger naar avontuur is zoveel groter dan de zin in het vlakke leven onder de kerktoren. Ze neemt in Lichtervelde de trein met bestemming Middenstatie Antwerpen. Daar hoopt ze met de Red Star Line het geluk tegemoet te varen – dwars door de Grote Plas. Ze struikelt echter letterlijk en figuurlijk ’t Stad in waar ze als dienstmeisje proeft van een nieuwe werkelijkheid. Een herenhuis op ’t Zuid wordt haar nieuwe thuis. Al snel ondergaat ze de bourgeoisiesfeer eigen aan de rijke familie. De kinderen voor wie ze zorgt leren haar de stad kennen. ’s Avonds vindt ze dansend op het podium van het Hippodroompaleis het geluk waarvoor ze nauwelijks een slordige honderd kilometer verderop emigreerde. De briefwisseling met haar zus is een broos draadje met het recente verleden. Tussen de helse Antwerpse dynamiek speelt vertwijfeling. Het geluk ligt er niet altijd voor het grijpen.
Tine Claeys vond haar inspiratie voor het boek in haar eigen familiegeschiedenis. Het sobere leven van haar overgrootmoeder en de bredere entourage ontrafelde ze nauwgezet. The roaring twenties in Antwerpen die hiervoor het tegenwicht vormen maakten deel uit van een erg gefundeerd historisch onderzoek. Een aantal oude foto’s zetten het decor van de tijdsgeest kracht bij. De fictieve zus geeft de roman zowel dynamiek als tragiek. Zoals de titel laat vermoeden is dit een verhaal dat pendelt tussen uitersten. Tine bouwt verfijnd twee werelden op waarin ze een doordachte ruimte laat tussen dromen en dicht bij jezelf blijven. Zonder twijfel geeft dit haar roman een tijdloze invulling. Elk nieuw boek schept een verwachting. Een debuut doet dat des te meer – het gaat immers om een auteur zonder voorgaande. Laat dit echter geen motief zijn om de durf en het enthousiasme om een roman te schrijven bij voorbaat op te geven. Tine schreef twee en een half jaar aan haar boek. Voorzichtig en toch met een overtuigde flair om taal en verhaal tot in de puntjes te verzorgen. Een verwachting die ze ruimschoots overtreft en waar we finaal maar al te graag een Bibliodroom-wolkje op drukken.
